Argentometria to klasyczna metoda miareczkowania strąceniowego, w której titrantem jest najczęściej roztwór azotanu(V) srebra (AgNO3). W oznaczaniu jonów chlorkowych Cl− zachodzi reakcja strącania trudno rozpuszczalnego chlorku srebra:
Ag+ + Cl− → AgCl↓
Aby uchwycić punkt końcowy, potrzebny jest wskaźnik, który zareaguje dopiero po zużyciu chlorków. W praktyce (w wariancie znanym z oznaczeń chlorków) stosuje się chromian(VI) potasu jako wskaźnik: po całkowitym wytrąceniu AgCl pojawia się nadmiar jonów Ag+, które mogą tworzyć trudno rozpuszczalny związek z jonami chromianowymi, co daje wyraźny efekt barwny i sygnalizuje koniec miareczkowania.
Pozostałe propozycje nie pasują do tego typu oznaczenia, ponieważ dotyczą innych mechanizmów wskaźnikowych:
- Skrobia jest typowym wskaźnikiem w jodometrii/jodometrii (kompleks z jodem), a nie w miareczkowaniu strąceniowym Ag+.
- Mureksyd kojarzony jest z innymi typami miareczkowań (np. wskaźniki w kompleksometrii), więc nie jest standardowym wyborem dla argentometrycznego oznaczania chlorków.
- Oranż metylowy to wskaźnik kwasowo-zasadowy (zmiana barwy zależna od pH), zatem nie wskazuje punktu końcowego reakcji strącania AgCl.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: dobór wskaźnika wynika z rodzaju reakcji w miareczkowaniu (kwas-zasada, redoks, kompleksowanie, strącanie). W argentometrii wskaźnik musi wiarygodnie sygnalizować pojawienie się nadmiaru Ag+ po całkowitym zużyciu anionu oznaczanego.
