Współczynnik wypełnienia FF (Fill Factor) opisuje "prostokątność" charakterystyki prądowo‑napięciowej I‑V ogniwa lub modułu PV. Definiuje się go jako stosunek mocy maksymalnej do iloczynu parametrów granicznych:
FF = (Ump · Imp) / (Uoc · Isc)
- Uoc – napięcie obwodu otwartego (punkt przecięcia krzywej z osią napięcia),
- Isc – prąd zwarcia (punkt przecięcia krzywej z osią prądu),
- Ump i Imp – napięcie i prąd w punkcie mocy maksymalnej MPP (w "kolanie" krzywej).
Z wykresu odczytujemy: Uoc=24 V, Ump=19 V, Imp=1,75 A oraz Isc≈1,88 A (nieco poniżej 2 A). Najpierw obliczamy moc w MPP: Pmp=Ump·Imp=19·1,75=33,25 W. Następnie liczymy moc "idealnego prostokąta": Uoc·Isc=24·1,88=45,12 W. Stosunek daje FF≈33,25/45,12≈0,74.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne? Zbyt niska wartość (np. 0,65) oznaczałaby wyraźnie "gorsze" kolano krzywej lub większe straty (rezystancje, upływy) niż wskazuje wykres. Zbyt wysokie (0,78–0,83) wymagałyby większego pola prostokąta MPP, czyli wyższego Ump lub Imp przy tych samych Uoc i Isc, czego na wykresie nie ma. Typową pułapką jest też zamiana Isc z Imp – Isc powinien być większy od Imp, bo prąd maleje wraz ze wzrostem napięcia.