Zadanie sprawdza umiejętność czytania rysunku technicznego i poprawnego przypisania wymiarów do właściwego elementu wspornika. W treści podano wymiary podstawy (136 × 65 mm, grubość 16 mm), natomiast do uzupełnienia pozostają wymiary tulei: średnica zewnętrzna oraz długość.
Odpowiedź "Φ52 i długości 60 mm" jest właściwa, bo odnosi się dokładnie do tych dwóch parametrów tulei: średnicy zewnętrznej (oznaczanej symbolem Φ) oraz długości wzdłuż osi tulei. W praktyce na rysunku są to zwykle dwa niezależne wymiary, a pomyłka polega na przeniesieniu wartości dotyczących podstawy na tuleję.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Φ90 i długości 65 mm" – taka średnica jest bardzo duża względem gabarytów podstawy i często wynika z nieprawidłowego odczytu lub interpretacji innego wymiaru (np. szerokości elementu). Ponadto długość 65 mm może sugerować mechaniczne użycie liczby z opisu podstawy (65 mm).
- "Φ15 i długości 20 mm" – wartości te są typowe raczej dla małego kołka lub otworu/średnicy wewnętrznej, a nie średnicy zewnętrznej tulei w opisywanym wsporniku. To częsty efekt mylenia średnicy zewnętrznej z wewnętrzną.
- "Φ136 i długości 65 mm" – w tej opcji widać przeniesienie wymiarów podstawy (136 i 65) na tuleję, co jest klasycznym błędem nieuwagi: uczeń rozpoznaje liczby z treści i wybiera je bez sprawdzenia, do jakiego elementu należą.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, którego elementu dotyczą szukane wymiary (tu: tulei), a dopiero potem odczytaj z rysunku wartości opisujące średnicę zewnętrzną i długość. Unikniesz wtedy automatycznego wybierania liczb z opisu podstawy.
