Oscylator sinusoidalny zbudowany na bazie wzmacniacza operacyjnego opiera się na dodatnim sprzężeniu zwrotnym oraz na takiej sieci w pętli, która dla jednej częstotliwości zapewnia spełnienie warunku wzbudzenia (w praktyce opisuje się to warunkiem Barkhausena: odpowiednie wzmocnienie w pętli i przesunięcie fazy bliskie 0°/360°).
W "prostych" generatorach sinusoidalnych na WO bardzo często stosuje się sieć RC (np. topologie typu mostek Wiena lub układ RC z przesunięciem fazy). Dlatego podstawowy zestaw elementów potrzebnych do uruchomienia takiego generatora to:
- wzmacniacz operacyjny – element aktywny zapewniający wzmocnienie,
- rezystor(y) – kształtują wzmocnienie i/lub stałą czasową,
- kondensator(y) – wraz z rezystorami tworzą selektywny człon częstotliwościowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w ramach tego pytania?
- Dioda: bywa używana jako element nieliniowy do ograniczania/stabilizacji amplitudy, ale nie jest elementem "z definicji" niezbędnym do samej idei RC-oscylatora sinusoidalnego na WO. W pytaniu nie wskazano wymogu stabilizacji amplitudy.
- Cewka: sugeruje generator LC. Owszem, generatory LC istnieją, ale pytanie dotyczy prostego oscylatora na WO, który typowo realizuje się jako RC (bez indukcyjności), szczególnie dla niższych częstotliwości.
- Tranzystor: to osobny element aktywny. Generator na WO nie wymaga dodatkowego tranzystora do realizacji samej funkcji wzmacniania w pętli (choć tranzystor może pojawić się w innych wariantach lub jako układ pomocniczy).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się dodatkowe elementy aktywne (tranzystor) lub elementy typowe dla innego typu generatora (cewka dla LC), a pytanie mówi o "prostym" oscylatorze na WO, zwykle właściwy trop to podstawowa pętla RC: WO + R + C.
