Pojęcie wnętrza architektoniczno-krajobrazowego odnosi się do przestrzeni postrzeganej jako "wyodrębniona" przez elementy kształtujące jej granice (np. ściany budynków, szpalery drzew, żywopłoty, skarpy, ciągi komunikacyjne, ukształtowanie terenu). W praktyce projektowej takie wnętrza mogą występować zarówno na zewnątrz (ogrody, dziedzińce, place, polany), jak i wewnątrz obiektów lub w strefach przejściowych (np. patio, atrium, przedsionki, tarasy z wyraźnymi krawędziami przestrzeni).
Dlatego stwierdzenie "Mogą obejmować zarówno przestrzenie zamknięte, jak i otwarte." jest poprawne: zespół wnętrz to zwykle układ kilku powiązanych przestrzeni, które mogą się różnić stopniem otwarcia, widokami oraz funkcją (rekreacja, komunikacja, ekspozycja zieleni, reprezentacja). W dobrze zaprojektowanym założeniu użytkownik często przechodzi przez sekwencję: wnętrze bardziej zamknięte → półotwarte → otwarte, co buduje czytelność i atrakcyjność kompozycji.
Stwierdzenia o "wyłącznie" jednym typie przestrzeni są błędne, bo z definicji ograniczają pojęcie do jednej kategorii, podczas gdy wnętrza mogą być zróżnicowane. Tak samo teza, że wnętrza zawsze muszą zawierać elementy wodne, jest nieprawdziwa: woda bywa ważnym środkiem kompozycyjnym (staw, fontanna, rów), ale nie jest warunkiem koniecznym. W wielu realizacjach kluczową rolę pełnią inne elementy: roślinność, rzeźba terenu, nawierzchnie, oświetlenie czy mała architektura.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowa "zawsze" i "wyłącznie" często są fałszywe w pytaniach o definicje i klasyfikacje, bo pomijają wyjątki i zróżnicowanie spotykane w projektowaniu krajobrazu.
