W kontroli jakości przy przyjęciu owoców i warzyw do magazynu porównuje się parametry partii (np. udział sztuk zepsutych lub z wadami) z limitem ustalonym w wymaganiach klienta/uzgodnieniach handlowych. Kluczowe jest rozróżnienie między kryterium oceny (jaki limit jest dopuszczalny) a danymi dostawy (jaki udział niezgodności ma każda partia).
Odpowiedź "Dostawa 1." jest właściwa, bo to właśnie ta partia nie spełnia kryterium wielkości zepsutych produktów – jej wynik przekracza dopuszczalną tolerancję wskazaną w standardzie/ustaleniach. W praktyce oznacza to ryzyko reklamacji, konieczność zwrotu, segregacji lub innego postępowania z towarem, aby ograniczyć straty i nie dopuścić do dalszego obrotu niezgodną partią.
Pozostałe opcje ("Dostawa 2.", "Dostawa 3.", "Dostawa 4.") są niepoprawne, ponieważ ich parametry jakościowe nie przekraczają ustalonego limitu. Typowym błędem na egzaminie jest wybór dostawy na podstawie intuicji (np. największej liczby wad bez odniesienia do progu) albo pomylenie rodzaju niezgodności (zepsucie vs. inne wady). Warto zawsze wykonać ten sam schemat: najpierw ustalić limit z wymagania, potem porównać każdą dostawę i wskazać pierwszą, która go przekracza.
