Odpowiedź "odcięcia zatoki od otwartego morza" opisuje mechanizm typowy dla wybrzeża lagunowego (kosowego). W takim środowisku falowanie i prądy przybrzeżne transportują rumowisko (piasek, żwir) wzdłuż brzegu i stopniowo budują barierę akumulacyjną (np. mierzeję lub wał brzegowy). Gdy bariera się domknie, dawna zatoka zostaje odizolowana od otwartego morza i przekształca się w lagunę (zbiornik przybrzeżny o ograniczonej wymianie wód).
Pozostałe odpowiedzi opisują inne typy wybrzeży, które mają charakter "zatopieniowy" (związany z zalaniem lądu przez morze), a nie akumulacyjny:
- "zalania dolin polodowcowych" odnosi się do wybrzeży fiordowych lub podobnych form w rzeźbie polodowcowej. Kluczową cechą są długie, wąskie zatoki o stromych zboczach, wynikające z zalania głębokich dolin ukształtowanych przez lodowiec.
- "zalania szerokich dolin rzecznych" to mechanizm tworzenia wybrzeży typu riasowego (zalane doliny rzeczne), gdzie linia brzegowa jest silnie rozczłonkowana, a zatoki zwykle wcinają się w ląd zgodnie z dawną siecią rzeczną.
- "zatopienia pasm górskich" jest charakterystyczne dla wybrzeża dalmatyńskiego, w którym długie, równoległe do brzegu grzbiety i doliny po zalaniu tworzą równoległe wyspy i cieśniny.
W zadaniach ze zdjęciem satelitarnym warto szukać elementów diagnostycznych: czy widać barierę oddzielającą zbiornik od morza (wtedy myśl o lagunie), czy raczej głębokie, wąskie zatoki (fiord), rozgałęzioną sieć zatok (rias) albo równoległe pasma wysp (dalmatyńskie).
