W rachunkowości finansowej standardem jest zapis podwójny, czyli zasada, że każda operacja gospodarcza wpływa co najmniej na dwa konta: na jednym koncie pojawia się zapis po stronie Wn, a na innym (lub innym miejscu) po stronie Ma. Dzięki temu zachowana jest równowaga zapisów, a ewidencja pozwala kontrolować poprawność ujęcia zdarzeń.
Niezależnie od tego, w klasycznej organizacji ksiąg występuje także zapis powtórzony. To określenie odnosi się do faktu, że ta sama operacja jest ujmowana w dwóch ujęciach:
- chronologicznym – w dzienniku (kolejność zdarzeń w czasie),
- systematycznym – na kontach księgi głównej/ksiąg pomocniczych (grupowanie według treści ekonomicznej).
Jeżeli przedstawiona ewidencja pokazuje zarówno dekretację na dwóch kontach (Wn/Ma), jak i równoległe ujęcie w urządzeniu chronologicznym oraz na kontach, to uwzględnia jednocześnie zapis podwójny i powtórzony.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Odpowiedź "tylko zapis podwójny" pomija element organizacyjny ksiąg (dziennik + konta), czyli powtórzenie ujęcia. Odpowiedź "tylko zapis powtórzony" ignoruje podstawę dekretacji, czyli Wn/Ma na co najmniej dwóch kontach. Odpowiedź "tylko zapis pojedynczy" nie pasuje do ewidencji prowadzonej metodą podwójnego zapisu, gdzie operacja nie jest ujmowana wyłącznie na jednym koncie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz jednocześnie dziennik (lub inny rejestr chronologiczny) i konta, myśl o powtórzeniu; gdy widzisz Wn/Ma na dwóch kontach, myśl o podwójności.
