Rozliczenie kosztu budowy (w praktyce: rozliczenie wartości wykonanych robót) wymaga oparcia się na ilościach robót faktycznie wykonanych. Do tego służy książka obmiarów, w której systematycznie zapisuje się obmiary, czyli zmierzone ilości robót w odpowiednich jednostkach (np. m, m2, m3, szt.). Dzięki temu można przypisać tym ilościom ceny z kosztorysu lub ustaleń umownych i wyliczyć należność do zapłaty.
Odpowiedź "książki obmiarów" jest poprawna, ponieważ jest to dokument stricte rozliczeniowy: łączy wykonanie robót (ile zrobiono) z podstawą do określenia ich wartości (za ile zapłacić). W wielu zadaniach egzaminacyjnych to właśnie rozróżnienie funkcji dokumentów jest kluczowe: jedne służą wykonaniu i opisowi technicznemu, inne planowaniu, a inne rozliczeniu.
Pozostałe propozycje nie stanowią bezpośredniej podstawy rozliczenia:
- "karta techniczna" kojarzy się z opisem materiału/wyrobu, parametrami, sposobem stosowania lub wymaganiami jakościowymi. Może być ważna przy doborze technologii i kontroli jakości, ale nie dokumentuje ilości wykonanych robót do wyceny.
- "harmonogram robót" jest narzędziem organizacji procesu budowy: określa kolejność i terminy, zasoby oraz zależności czasowe. Pomaga kontrolować postęp, lecz sam nie potwierdza wykonanych ilości ani nie stanowi rozliczenia finansowego.
- "projekt wykonawczy" zawiera rozwiązania techniczne i uszczegółowienie projektu (rysunki, detale, opisy). Jest podstawą do realizacji robót, ale nie jest dokumentem potwierdzającym "ile wykonano" w danym okresie i za jaką kwotę należy zapłacić.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo "rozlicza", szukaj dokumentów związanych z obmiarem, przedmiarem i odbiorami, a nie z planowaniem czasu ani z dokumentacją projektową.
