Odległość bezpieczeństwa to minimalny dystans, który ma uniemożliwić (lub istotnie utrudnić) sięgnięcie do strefy niebezpiecznej i kontakt z elementami stwarzającymi zagrożenie. W praktyce dobiera się ją na podstawie zestawień tabelarycznych, które łączą rodzaj dostępu (np. sięganie kończyną górną), geometrię przeszkody/osłony oraz charakter zagrożenia przedstawionego na rysunku.
W tym zadaniu kluczowe jest wykonanie trzech kroków:
- Rozpoznanie zagrożenia pokazanego na rysunku (co dokładnie jest niebezpieczne i w jaki sposób może dojść do kontaktu).
- Dobór właściwej sytuacji w Tablicy 13-1 (czy chodzi o dostęp ręką, przedramieniem, całym ciałem; oraz jak mierzona jest odległość).
- Odczyt minimalnej wartości przypisanej do tej sytuacji.
Po poprawnym dopasowaniu scenariusza z rysunku do Tablicy 13-1, minimalna odległość bezpieczeństwa wynosi 500 mm. Tę wartość należy rozumieć jako wymagane minimum – w praktyce projektowej często przyjmuje się zapas, jeśli układ stanowiska lub zachowania pracownika zwiększają prawdopodobieństwo dosięgnięcia strefy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości 120 mm, 180 mm i 300 mm odpowiadają zwykle innym przypadkom z tabel (np. mniejszemu zasięgowi sięgania, innej geometrii przeszkody lub innemu typowi dostępu). Częstą pomyłką jest wybranie liczby "na oko" (bo wydaje się wystarczająca) albo odczytanie niewłaściwej kolumny/wiersza, np. dla innego rodzaju osłony.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi zawsze nazwij własnymi słowami, jak człowiek mógłby dosięgnąć do zagrożenia na rysunku, a dopiero potem szukaj odpowiadającej temu sytuacji w tabeli. To ogranicza ryzyko błędu zakotwiczenia na pierwszej znalezionej liczbie.
