Technika PoE (zasilanie urządzeń przez przewód sieciowy) wykorzystuje to samo okablowanie miedziane, którym przesyłane są dane w sieci Ethernet. W praktyce oznacza to, że zasięg PoE jest ograniczony przez te same wymagania instalacyjne, które obowiązują dla toru transmisyjnego na skrętce.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "100 m"?
W sieciach miedzianych Ethernet przyjmuje się maksymalną długość łącza (kanału) 100 m. Ten limit jest powszechnie stosowany przy projektowaniu okablowania strukturalnego i obejmuje sumę odcinka kablowania oraz przewodów przyłączeniowych. Ponieważ PoE dostarcza energię elektryczną po tych samych żyłach (lub w tych samych parach), nie "wydłuża" dopuszczalnego dystansu — dalej obowiązuje ograniczenie medium i parametrów transmisyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "50 m" bywa spotykane jako odległość bezpieczna w trudniejszych warunkach (gorszy kabel, większy pobór mocy, spadki napięcia), ale nie jest standardowym maksymalnym limitem długości toru Ethernet. To raczej uproszczenie lub praktyczna ostrożność.
- "2 m" odpowiada raczej długości krótkiego przewodu krosowego (patchcordu), a nie maksymalnej długości połączenia urządzenia abonenckiego w instalacji.
- "500 m" jest nieadekwatne dla skrętki miedzianej w typowym Ethernet; takie odległości kojarzą się raczej z innymi mediami lub z użyciem urządzeń pośredniczących (np. wzmacnianie/ponowne przełączanie sygnału), a nie z pojedynczym odcinkiem przewodu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się PoE i skrętka/Ethernet, najpierw przypomnij sobie limit długości toru Ethernet. Dopiero później rozważ dodatkowe czynniki (jakość kabla, kategoria, obciążenie mocą), które wpływają na stabilność, ale zwykle nie zmieniają podstawowej wartości granicznej używanej w testach.
