W tego typu zadaniu trzeba odczytać z fragmentu programu dwie informacje: zakres wartości licznika oraz kryterium wyboru (parzyste/nieparzyste). Wynik "wyznaczenie sumy kolejnych wartości" sugeruje użycie zmiennej akumulującej (np. suma), do której w pętli dodawane są kolejne wartości zmiennej licznik.
Odpowiedź "nieparzystych zmiennej licznik mniejszych od 100" jest spójna z popularnym algorytmem:
- pętla działa, dopóki licznik jest mniejszy od 100 (warunek typu licznik < 100),
- w każdej iteracji sprawdzany jest warunek nieparzystości (najczęściej poprzez resztę z dzielenia przez 2),
- jeśli warunek jest spełniony, do sumy dodawana jest bieżąca wartość licznika, a następnie licznik jest zwiększany.
Opcja "parzystych … mniejszych od 100" byłaby poprawna tylko wtedy, gdyby warunek w kodzie wybierał liczby parzyste (np. reszta z dzielenia równa 0). Jeśli w kodzie jest test na nieparzystość, to ta odpowiedź nie pasuje.
Opcje z "… większych od 100" nie zgadzają się z sytuacją, gdy pętla jest ograniczona warunkiem zakończenia dla wartości poniżej 100. W praktyce uczniowie często mylą znak nierówności, bo skupiają się na liczbie 100 i ignorują kierunek porównania. Warto więc na egzaminie najpierw znaleźć w kodzie warunek pętli, a dopiero potem sprawdzać filtr parzystości.
Wskazówka egzaminacyjna: zaznacz w kodzie trzy elementy: (1) inicjalizację licznika, (2) warunek pętli, (3) warunek dodawania do sumy. To minimalny zestaw do poprawnej interpretacji działania programu.
