W krojowni straty materiałowe dzieli się m.in. według tego, gdzie powstaje niewykorzystana powierzchnia w odniesieniu do układu wykrojów (szablonów) na materiale. Pojęcie wypadów wewnętrznych odnosi się do odpadów, które znajdują się pomiędzy sąsiadującymi elementami wykroju w obrębie tego samego układu.
Odpowiedź "nieścisłego przylegania konturów szablonów w układzie" jest poprawna, bo gdy krawędzie elementów nie są dopasowane możliwie blisko, pozostają wolne przestrzenie (puste pola). Te pola nie mogą zostać wykorzystane do wycięcia elementów wyrobu, więc stają się odpadem – właśnie wypadami wewnętrznymi.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne mechanizmy strat:
- "nierównomierność szerokości poszczególnych warstw materiału w nakładzie" dotyczy problemów z przygotowaniem nakładu (warstwy nie są równe), co może powodować błędy krojenia lub konieczność odsunięć, ale nie jest definicyjną przyczyną wypadów wewnętrznych wynikających z geometrii układu.
- "nierównomierność długości poszczególnych warstw materiału w nakładzie" analogicznie odnosi się do nieprawidłowego ułożenia warstw (różne długości), a nie do pustych przestrzeni między konturami elementów w samym markerze/układzie.
- "dopasowywanie raportu wzoru materiału" może zwiększać straty, bo ogranicza swobodę obracania i przesuwania szablonów, jednak jest to strata wynikająca z wymogów wzoru (np. kraty, pasy), a nie klasyczna definicja wypadów wewnętrznych jako skutku nieścisłego przylegania konturów.
W praktyce, aby ograniczać wypady wewnętrzne, dąży się do jak najlepszego "upakowania" elementów (uwzględniając nitkę prostą, kierunek runa, pary symetryczne) i doboru układów, które minimalizują puste pola między wykrojami.
