W wyrobiskach, gdzie prowadzony jest stały ruch pojazdów oraz samojezdnych maszyn górniczych, najważniejszym celem jest oddzielenie ruchu pieszego od toru jazdy maszyn i zapewnienie pracownikom bezpiecznej, ciągłej drogi przejścia. Taką drogę prowadzi się zwykle wzdłuż jednego ociosu, aby była czytelna i możliwa do utrzymania w stałych wymiarach.
Odpowiedź "szerokość 1,0 m i wysokość 1,8 m" opisuje minimalne wymiary przejścia, które w praktyce pozwalają na:
- przemieszczanie się pracowników w odzieży roboczej i wyposażeniu,
- mijanie się z elementami obudowy i instalacjami bez konieczności schylania się w sposób wymuszony,
- zachowanie rezerwy bezpieczeństwa względem przejeżdżających maszyn (zmniejszenie ryzyka zahaczenia, potrącenia, przygniecenia).
Pozostałe propozycje są zaniżone i stanowią typowe "pułapki" egzaminacyjne:
- "szerokość 0,8 m i wysokość 1,6 m" oraz "szerokość 0,9 m i wysokość 1,7 m" mogą wydawać się wystarczające "na oko", ale w praktyce ograniczają swobodę ruchu i zwiększają ryzyko urazu (kontakt z ociosami/obudową/instalacjami), szczególnie gdy pracownik niesie narzędzia lub ma sprzęt ochronny.
- "szerokość 0,6 m i wysokość 1,4 m" jest wymiarem zdecydowanie zbyt małym, sugerującym przejście awaryjne lub przecisk, a nie stałą drogę komunikacyjną w wyrobisku z ruchem maszyn.
Na egzaminie warto zapamiętać, że przy ruchu maszyn samojezdnych przejście musi być na tyle duże, by nie wymuszać pochylania i "uciekania w ocios", bo to właśnie w takich sytuacjach dochodzi do potknięć, zahaczeń i niebezpiecznych zbliżeń do strefy transportu.
