Skrajnia drogowa to wolna przestrzeń nad jezdnią, w której nie może znajdować się żadna przeszkoda (element konstrukcji, instalacja, urządzenie), bo ograniczałaby bezpieczny przejazd pojazdów. Dla dróg najwyższych klas (w tym klasy A) przyjmuje się dużą wysokość skrajni, aby umożliwić przejazd m.in. pojazdów ciężarowych i specjalnych.
Zgodnie z aktualnymi przepisami techniczno-budowlanymi dla dróg publicznych standardowa wysokość skrajni jezdni drogi klasy A wynosi 5,00 m. Przepisy przewidują jednak możliwość odstępstwa: w trudnych warunkach albo w sytuacji, gdy obiekt nad drogą lub droga pod obiektem nie są budowane ani przebudowywane, dopuszcza się zmniejszenie wysokości skrajni do 4,20 m, ale wyłącznie po uzyskaniu zgody zarządcy drogi oraz organu zarządzającego ruchem. To oznacza, że samo prowadzenie robót (np. przebudowy) nie jest automatyczną podstawą do obniżania skrajni – przeciwnie, wyjątek dotyczy przypadków, gdy nie wykonuje się budowy/przebudowy wskazanych elementów.
Odpowiedź "droga i wiadukt nie są przebudowywane i uzyskano zgodę zarządcy drogi i organu zarządzającego ruchem." jest poprawna, bo zawiera komplet warunków: brak przebudowy oraz wymagane dwie zgody.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, ponieważ:
- "została przebudowana droga pod wiaduktem i uzyskano zgodę…" – zawiera warunek przebudowy, który wprost nie spełnia przesłanki "nie są budowane lub przebudowywane".
- "wiadukt został przebudowany i uzyskano zgodę zarządcy drogi." – obejmuje przebudowę obiektu oraz pomija konieczną zgodę organu zarządzającego ruchem.
- "nastąpiła awaria kanalizacji deszczowej…" – awaria nie jest przesłanką do zmiany parametrów skrajni; nie zastępuje też wymaganych uzgodnień.
W praktyce na budowie oznacza to, że przy ograniczonej wysokości pod istniejącym wiaduktem nie wystarczy decyzja wykonawcy lub same względy techniczne. Niezbędne są formalne uzgodnienia, a parametry muszą wynikać z dopuszczalnych wyjątków przewidzianych w przepisach.
