W zadaniach opartych o tabelę rozpuszczalności kluczowa jest zasada: osad powstaje z tej substancji, która w danych warunkach jest najsłabiej rozpuszczalna (lub – w języku chemii jonowej – ma najmniejszy iloczyn rozpuszczalności, a po zmieszaniu roztworów zostaje przekroczony warunek rozpuszczalności).
Jeżeli z analizy tabeli wynika, że dana sól ma bardzo małą rozpuszczalność, to po dostarczeniu do roztworu odpowiednich jonów następuje reakcja strącania i pojawia się osad. Związki dobrze rozpuszczalne pozostają w roztworze w formie jonów, więc nie obserwuje się wytrącania.
Odpowiedź "siarczek żelaza(III)" jest zgodna z typową interpretacją tabel rozpuszczalności: siarczki wielu metali (w porównaniu z siarczanami czy chlorkami metali takich jak magnez i cynk) wykazują znacznie mniejszą rozpuszczalność, a więc łatwo tworzą osady w reakcjach strąceniowych.
Pozostałe propozycje nie pasują do wniosku "wytrąci się osad", ponieważ:
- "siarczan(VI) cynku" w wielu zestawieniach traktowany jest jako związek rozpuszczalny lub co najmniej istotnie bardziej rozpuszczalny niż typowe osady siarczkowe; sama obecność anionu siarczanowego nie przesądza o strąceniu bez danych z tabeli.
- "chlorek żelaza(II)" należy do soli, które zwykle dobrze rozpuszczają się w wodzie, więc nie są typowym "osadem" w analizie strąceniowej.
- "siarczan(VI) magnezu" jest solą dobrze rozpuszczalną, dlatego pozostaje w roztworze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie odwołuje się do tabeli, nie opieraj się wyłącznie na pamięciowych regułach. Najpierw odczytaj z tabeli rozpuszczalność dla wszystkich rozważanych związków (w tych samych warunkach), a dopiero potem wskaż ten, który rzeczywiście powinien wytrącić się jako osad.
