KWALIFIKACJA BUD18 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 25.
Z danych zawartych w przedstawionym fragmencie dziennika niwelacji metodą punktów rozproszonych wynika, że odległość punktu 1 od stanowiska instrumentu (w kolumnie 5) wynosi
Ilustracja przedstawia fragment dziennika niwelacji metodą punktów rozproszonych, używanego w kwalifikacji zawodowej TECHNIK
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W metodzie punktów rozproszonych odległość punktu od stanowiska instrumentu odczytuje się bezpośrednio z dziennika niwelacji z kolumny przeznaczonej na odległości (tu: kolumna 5). Dla wiersza odpowiadającego punktowi 1 w tej kolumnie widnieje wartość 18,30 m.

Pełne wyjaśnienie:

W niwelacji metodą punktów rozproszonych (z jednego stanowiska instrumentu do wielu punktów) dokumentacja pomiaru jest prowadzona w formie dziennika niwelacji. Tabela ma z góry ustalone znaczenie kolumn: część rubryk dotyczy identyfikacji punktu, część odczytów na łatach, a osobna rubryka bywa przeznaczona na odległości od stanowiska instrumentu do poszczególnych punktów.

Treść pytania wskazuje wprost, że szukana odległość punktu 1 znajduje się w kolumnie 5. Zatem poprawna procedura rozwiązania jest następująca:

  1. Odszukać wiersz (rekord) dotyczący punktu 1.
  2. W tym samym wierszu przejść do kolumny 5, która zawiera odległość punktu od stanowiska.
  3. Odczytać wartość i zachować jednostkę (metry) oraz zapis dziesiętny z przecinkiem.

Z dziennika wynika wartość 18,30 m, więc taka odpowiedź jest prawidłowa.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • 1,83 m – typowy błąd to przestawienie przecinka lub odczyt skróconej wartości; w praktyce tak mała odległość od stanowiska jest mało typowa i zwykle wynika z pomyłki w zapisie.
  • 103,00 m – to wartość znacząco większa; mogłaby pochodzić z innej pozycji tabeli (inny punkt) albo z rubryki o innym znaczeniu. Bez zgodności punktu i kolumny nie wolno jej przypisać punktowi 1.
  • 183,00 m – podobnie jak wyżej, może być skutkiem błędnego odczytu (dopisana cyfra "0" lub pomylenie wierszy) albo pomyłki w skali/zapisie. W zadaniu egzaminacyjnym liczy się dokładny odczyt z właściwej komórki.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź jednocześnie dwa identyfikatory: (1) czy jesteś w dobrym wierszu (właściwy punkt) oraz (2) czy czytasz dobrą kolumnę (właściwa wielkość). Większość błędów wynika z pośpiechu i przesunięcia o jeden wiersz/kolumnę.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Dziennik niwelacji to tabelaryczny zapis obserwacji z pomiaru niwelacyjnego. Służy do uporządkowania danych terenowych (identyfikacja punktów, odczyty, czasem odległości) tak, aby można było wykonać obliczenia wysokości i skontrolować poprawność pomiaru.
Najpierw identyfikujesz wiersz dotyczący danego punktu (np. punkt 1), a następnie odczytujesz wartość z kolumny opisanej jako odległość (w zadaniu wskazano numer kolumny). Kluczowe jest, by nie pomylić wiersza ani sąsiedniej kolumny.
Numer kolumny jednoznacznie wskazuje, z której rubryki tabeli masz odczytać daną wielkość. To ogranicza ryzyko interpretacji "po swojemu", bo dzienniki mogą mieć różny układ. Na egzaminie to sygnał: nie licz, tylko czytaj właściwą komórkę.
Nie zawsze. W wielu ćwiczeniach i formularzach odległości są wpisywane pomocniczo (np. do kontroli zasięgu i jakości obserwacji), ale zakres zapisu zależy od przyjętego wzoru dziennika i celu pomiaru. W zadaniu przyjmujesz to, co wynika z przedstawionego dziennika.
Najczęstsze pomyłki to: przesunięcie o jeden wiersz (inny punkt), odczyt z sąsiedniej kolumny, przeoczenie przecinka dziesiętnego (1,83 vs 18,30) oraz nieuwzględnienie jednostki. Pomaga linijka lub zakrywanie pozostałych wierszy kartką.
W praktyce niwelacyjnej odległość od stanowiska do punktu rzędu poniżej 2 m jest nietypowa, bo instrument i łata muszą mieć miejsce na ustawienie. Taka liczba często wynika z błędnego odczytu przecinka albo z innej rubryki. Zawsze weryfikuj nagłówki i wiersz punktu.
W testach jednokrotnego wyboru zwykle jednostka jest wspólna i podana w pytaniu/odpowiedziach, więc wybierasz wartość. W zadaniach otwartych jednostkę warto dopisać. Tu wszystkie opcje są w metrach, więc liczy się poprawny odczyt liczby.
Odczyty na łacie są zwykle zapisane w rubrykach dotyczących celowych (wstecz/przód) i mają znaczenie do obliczeń różnic wysokości. Odległość to osobna rubryka (często opisana lub wskazana numerem kolumny). Jeśli pytanie mówi "kolumna 5", traktuj to jako wskazanie właściwej rubryki.
Jeśli pytanie brzmi "wynika, że … wynosi" i wskazuje konkretną kolumnę/wiersz, zwykle chodzi o odczyt. Liczenie pojawia się wtedy, gdy trzeba wyznaczyć różnicę wysokości, poprawki lub sumy kontrolne. Słowa "w kolumnie X" najczęściej oznaczają odczyt.
Najlepiej pracować na wielu przykładowych dziennikach: najpierw odczytywać wskazane pola (punkt, kolumna), potem dopiero przechodzić do obliczeń. Trenuj także kontrolę: zaznaczaj wiersz punktu, sprawdzaj nagłówek kolumny i porównuj, czy wartość ma sens w terenie.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 50% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "W metodzie punktów rozproszonych odległość punktu od stanowiska instrumentu odczytuje się bezpośrednio z dziennika niwelacji z kolumny przeznaczonej na odległości (tu: kolumna 5)."

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z niwelacji (rozdziały: dziennik niwelacji, niwelacja punktów rozproszonych)
  • Zestawy przykładowych dzienników niwelacji do ćwiczeń (odczyt i interpretacja kolumn)
  • Materiały dydaktyczne szkół/CKZ z geodezji: ćwiczenia z dokumentowania pomiarów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego