Pamięć podręczna procesora (cache) ma przyspieszać dostęp do najczęściej używanych danych i instrukcji. W przypadku poziomu L2 oznacza to konieczność bardzo niskich opóźnień oraz pracy z częstotliwościami bliskimi zegarowi procesora. Z tego powodu pamięci cache w nowoczesnych procesorach ogólnego przeznaczenia są zwykle realizowane jako SRAM (Static RAM).
SRAM przechowuje bit w komórce zbudowanej z przerzutnika (typowo z kilku tranzystorów), dzięki czemu nie wymaga okresowego odświeżania. To upraszcza dostęp i skraca czas reakcji, co jest kluczowe dla L2. Wadą SRAM jest mniejsza gęstość upakowania i wyższy koszt na bit, ale w cache priorytetem jest szybkość, a nie maksymalna pojemność.
Odpowiedź "DRAM" jest błędna, ponieważ DRAM przechowuje ładunek w kondensatorze i wymaga cyklicznego odświeżania. To powoduje większe opóźnienia i czyni ją typową technologią dla pamięci operacyjnej (RAM), a nie dla szybkich pamięci cache procesora.
Odpowiedzi "ROM" oraz "EEPROM" są błędne, bo są to pamięci nieulotne, projektowane głównie do przechowywania danych stałych (firmware) lub rzadziej aktualizowanych. Cache L2 jest intensywnie zapisywana i nadpisywana w trakcie pracy systemu, więc takie technologie nie spełniają wymagań wydajnościowych i funkcjonalnych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy cache L1/L2/L3, myśl o minimalnym opóźnieniu i braku odświeżania – to kieruje do SRAM. Jeśli dotyczy pamięci RAM komputera, to typowo będzie DRAM.