Architektura CISC jest kojarzona z ideą udostępnienia dużego, bogatego zestawu instrukcji (rozkazów), w tym instrukcji bardziej złożonych, które mogą realizować wieloetapowe operacje. W praktyce prowadzi to do tego, że dekodowanie i sterowanie wykonaniem instrukcji bywa bardziej rozbudowane niż w podejściu RISC, a sam zestaw rozkazów jest liczniejszy i bardziej zróżnicowany.
Odpowiedź "dużą liczbą rozkazów" trafia w definicyjną cechę CISC: nacisk na bogactwo instrukcji, a nie na ich minimalizm.
Pozostałe odpowiedzi opisują skojarzenia typowe dla innego podejścia lub są mylące w kontekście definicji CISC:
- "prostą i szybką jednostką sterującą" – prostota sterowania jest częściej łączona z architekturami o uproszczonym, bardziej regularnym zestawie instrukcji. Przy dużej liczbie i zróżnicowaniu rozkazów sterowanie zwykle nie jest "proste".
- "niewielką liczbą trybów adresowania" – ograniczanie liczby trybów adresowania jest raczej elementem upraszczania architektury. W podejściu CISC spotyka się tendencję do oferowania większej liczby możliwości adresowania i wariantów instrukcji.
- "ograniczaną komunikacją pomiędzy pamięcią a procesorem" – ograniczanie operacji pamięciowych do wąskiej grupy instrukcji (np. tylko ładowanie/zapisywanie) jest typowe dla architektur, które separują obliczenia od dostępu do pamięci. To nie jest cecha definicyjna CISC, gdzie historycznie spotyka się więcej instrukcji mogących pracować z operandami w pamięci.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie o CISC, szukaj skojarzeń typu "więcej instrukcji / większa złożoność". Gdy widzisz RISC, częściej pasują: "prostota / regularność / mniejsza liczba instrukcji".
