W praktyce elektroinstalacyjnej listwy (kanały) instalacyjne do prowadzenia przewodów w budynkach bardzo często wykonuje się z tworzyw sztucznych. Wynika to z kilku typowych cech materiału:
- Izolacyjność – tworzywo nie przewodzi prądu, więc ułatwia spełnienie wymagań bezpieczeństwa przy prowadzeniu przewodów.
- Mała masa – elementy są lekkie, co ułatwia transport i montaż na ścianach oraz sufitach.
- Łatwa obróbka – docinanie, dopasowanie narożników i osprzętu (łączniki, narożniki, zakończenia) jest proste.
- Odporność na korozję – w warunkach typowych pomieszczeń nie pojawia się problem rdzewienia.
Odpowiedź "aluminium" może wydawać się atrakcyjna, bo aluminium jest lekkie i odporne na korozję, ale metalowe systemy prowadzenia przewodów stosuje się częściej w rozwiązaniach przemysłowych (np. koryta, drabinki) albo tam, gdzie wymagane są szczególne własności mechaniczne lub ekranowanie – nie jest to typowy materiał "listew" znanych z instalacji natynkowych w pomieszczeniach.
Odpowiedź "stali" również jest myląca: stal daje dużą wytrzymałość, ale jest cięższa i wymaga ochrony przed korozją; ponadto jako materiał przewodzący wymusza inne podejście do ochrony przeciwporażeniowej i łączeń wyrównawczych. Dlatego w typowych listwach ściennych stosuje się ją rzadko.
"Kamionka elektrotechniczna" kojarzy się z izolacją, ale w praktyce odnosi się raczej do elementów izolacyjnych/oporowych lub osprzętu historycznego, a nie do nowoczesnych listew instalacyjnych do estetycznego prowadzenia przewodów w budynku.
Na egzaminie warto zapamiętać: listwa instalacyjna natynkowa = zwykle tworzywo, natomiast koryta/drabinki kablowe w przemyśle = częściej metal.
