W chorobie Parkinsona często występują zaburzenia chodu (drobne kroki, szuranie), problemy z inicjacją ruchu oraz epizody "zamrożenia chodu". W praktyce opieki środowiskowej oznacza to podwyższone ryzyko potknięcia i upadku w warunkach domowych, zwłaszcza gdy na drodze znajdują się elementy łatwe do zahaczenia lub przesunięcia.
Odpowiedź "małe chodniki i dywaniki" jest właściwa, ponieważ luźne, niewielkie dywaniki:
- mogą się zwijać lub przesuwać pod stopą,
- tworzą krawędzie, o które łatwo zahaczyć,
- często leżą w przejściach (korytarz, przy łóżku), gdzie ruch jest najczęstszy.
Pozostałe propozycje nie pasują do celu, jakim jest zmniejszenie ryzyka upadku:
- "Dodatkowe koce" same w sobie nie są typowym elementem do usunięcia z mieszkania z powodu Parkinsona. Mogą być potrzebne dla komfortu cieplnego; ryzyko mogłoby dotyczyć jedynie pozostawiania ich na podłodze, ale tego odpowiedź nie precyzuje.
- "Matowa terakota i wykładzina" to ogólnie rozwiązania, które często poprawiają przyczepność lub komfort chodzenia w porównaniu z powierzchniami śliskimi. Bez dodatkowych informacji nie jest to oczywisty "element do usunięcia".
- "Uchwyty przy sedesie w łazience" zwykle zwiększają bezpieczeństwo, ułatwiają wstawanie i stabilizację. W opiece nad osobą z ograniczoną sprawnością są raczej zalecane niż eliminowane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy Parkinsona i "co usunąć", najczęściej chodzi o przeszkody w przejściach i elementy zwiększające ryzyko potknięcia (luźne dywaniki, przewody, progi, śliskie powierzchnie), a nie o sprzęty wspomagające (np. uchwyty).
