KWALIFIKACJA INF2 - CZERWIEC 2014

PYTANIE NR 17.
Które z poleceń należy wykonać w celu zamontowania pierwszej partycji logicznej drugiego dysku w systemie Linux?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Pierwsza partycja logiczna ma numer 5, ponieważ numery 1–4 są zarezerwowane dla partycji podstawowych i rozszerzonej. Drugi dysk w typowym nazewnictwie to /dev/sdb, więc właściwe urządzenie to /dev/sdb5. Polecenie mount wymaga też poprawnej składni ze spacjami: urządzenie oraz punkt montowania.

Pełne wyjaśnienie:

W Linuksie montowanie polega na dołączeniu systemu plików z partycji do wskazanego katalogu (punktu montowania). Poprawne polecenie ma postać: mount [urządzenie] [punkt_montowania]. Dlatego wariant "mount /dev/sdb5 /mnt/hdd" jest poprawny: wskazuje urządzenie partycji oraz katalog, w którym ma pojawić się zawartość tej partycji.

Kluczowe są dwie reguły nazewnictwa:

  • Drugi dysk w typowej numeracji urządzeń blokowych to /dev/sdb (pierwszy to /dev/sda).
  • Partycje logiczne znajdują się wewnątrz partycji rozszerzonej, a ich numeracja zaczyna się od 5. Nawet jeśli jest to "pierwsza logiczna", nadal będzie to numer 5.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "mount/dev/sdb3/mnt/hdd" ma błędną składnię: brakuje wymaganych spacji, więc powłoka potraktuje to jako jeden ciąg, a nie polecenie z argumentami. Dodatkowo /dev/sdb3 wskazuje inną partycję (zwykle podstawową), a nie "pierwszą logiczną".
  • "mount /dev/sda4 /mnt/hdd" dotyczy pierwszego dysku (/dev/sda), nie drugiego. Ponadto numer 4 często odpowiada partycji rozszerzonej, której nie montuje się jak zwykłego systemu plików.
  • "mount /dev/sda2 /mnt/hdd" również wskazuje pierwszy dysk i partycję o numerze z zakresu 1–4, czyli nie jest to partycja logiczna.

W praktyce przed montowaniem warto sprawdzić układ dysków (np. poleceniem lsblk), aby upewnić się, które urządzenie odpowiada właściwej partycji.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Punkt montowania to katalog (np. /mnt/hdd), pod którym system udostępnia zawartość danego systemu plików z partycji lub nośnika. Po wykonaniu montowania pliki z partycji są "widoczne" w tym katalogu, jakby były częścią jednego drzewa katalogów Linuksa.
Polecenie mount dołącza system plików do drzewa katalogów. Najczęściej używa się składni: mount urządzenie katalog, np. mount /dev/sdb5 /mnt/hdd. Kluczowe są spacje między elementami; bez nich polecenie nie zadziała poprawnie.
W klasycznym schemacie partycjonowania numery 1–4 są zarezerwowane dla partycji podstawowych oraz ewentualnie rozszerzonej. Partycje logiczne istnieją wewnątrz partycji rozszerzonej, więc ich numeracja zaczyna się od 5. Dlatego "pierwsza logiczna" to właśnie numer 5.
Najprościej użyć narzędzi pokazujących urządzenia blokowe, np. lsblk lub fdisk -l. Zwykle /dev/sda jest pierwszym wykrytym dyskiem, a /dev/sdb drugim, ale kolejność zależy od sprzętu i konfiguracji, więc zawsze warto to sprawdzić przed montowaniem.
Zazwyczaj nie montuje się partycji rozszerzonej jako systemu plików, bo pełni ona rolę "kontenera" dla partycji logicznych. Montuje się konkretne partycje logiczne wewnątrz niej (np. /dev/sda5, /dev/sda6). Próba montowania /dev/sda4 często kończy się błędem lub brakiem sensownego wyniku.
Najczęstszy błąd to brak spacji, np. zapis typu mount/dev/sdb3/mnt/hdd, który nie jest poprawnym podaniem argumentów polecenia. Drugi typ błędu to wskazanie niewłaściwego urządzenia (zły dysk lub zły numer partycji), mimo że składnia wygląda poprawnie.
Przed montowaniem warto potwierdzić: nazwę urządzenia (który to dysk i partycja), typ systemu plików oraz czy katalog punktu montowania istnieje. Pomocne są polecenia typu lsblk, blkid oraz fdisk -l. To ogranicza ryzyko zamontowania złej partycji.
Jeśli punkt montowania nie istnieje, tworzy się go poleceniem mkdir, np. mkdir -p /mnt/hdd. Dopiero potem wykonuje się montowanie. Na egzaminie zwykle sprawdzana jest sama poprawna składnia mount, ale w praktyce brak katalogu uniemożliwi montowanie.
W nowoczesnych Linuksach nazewnictwo dysków zostało ujednolicone do schematu /dev/sd* dla wielu typów urządzeń (SATA/SCSI/USB). Historyczne /dev/hd* dotyczyło starszych sterowników IDE i w praktyce coraz rzadziej występuje w aktualnych instalacjach, więc w zadaniach preferuje się /dev/sda, /dev/sdb itd.
Przećwicz w maszynie wirtualnej: odczyt listy dysków (lsblk), identyfikację partycji, tworzenie punktu montowania oraz montowanie i odmontowanie (mount/umount). Zwracaj uwagę na regułę: partycje logiczne to 5+, oraz na poprawną składnię z odstępami. To najczęstsze pułapki egzaminacyjne.
info

Około 47% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Według specjalistów z branży: "Pierwsza partycja logiczna ma numer 5, ponieważ numery 1–4 są zarezerwowane dla partycji podstawowych i rozszerzonej."

Źródła:

  • Linux kernel documentation: "Admin Guide – Devices" (opis /dev i urządzeń blokowych), https://www.kernel.org/doc/html/latest/admin-guide/devices.html (dostęp: 2026-03-13)
  • man-pages / util-linux: "mount(8)" (składnia i użycie polecenia mount), https://man7.org/linux/man-pages/man8/mount.8.html (dostęp: 2026-03-13)
  • The Linux Documentation Project (TLDP): "Partitioning" / informacje o partycjach podstawowych, rozszerzonej i logicznych, https://tldp.org/HOWTO/Partition/ (dostęp: 2026-03-13)

Materiały:

  • Strona podręcznika systemowego: man mount
  • Dokumentacja o urządzeniach blokowych i nazwach urządzeń w Linuksie (kernel.org)
  • Materiały szkoleniowe do INF.2 z administracji systemem Linux (montowanie, partycjonowanie)

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego