W terapii zajęciowej diagnoza terapeutyczna ma charakter holistyczny i wieloetapowy. Jej celem nie jest wyłącznie "nazwanie problemu", ale zebranie takiego obrazu funkcjonowania pacjenta, aby można było zaplanować skuteczną i realistyczną terapię.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe." jest poprawna, ponieważ każde z wymienionych działań stanowi typowy element diagnozy:
- "Zdefiniowanie problemów pacjenta." – obejmuje identyfikację ograniczeń funkcjonalnych, trudności w czynnościach dnia codziennego (ADL), barier osobistych i środowiskowych oraz obszarów wymagających wsparcia. Bez tego nie wiadomo, co wymaga zmiany lub kompensacji.
- "Zidentyfikowanie zasobów i możliwości pacjenta." – diagnoza nie może koncentrować się tylko na deficytach. Mocne strony, zachowane umiejętności, motywacja, zainteresowania, wsparcie rodziny i warunki środowiskowe są fundamentem planowania działań terapeutycznych oraz podtrzymywania zaangażowania pacjenta.
- "Określenie celów terapii." – cele powinny wynikać z rozpoznanych problemów i dostępnych zasobów. W praktyce formułuje się je możliwie konkretnie i mierzalnie (często według podejścia SMART) oraz uzgadnia z pacjentem, aby odpowiadały jego priorytetom.
Pozostałe odpowiedzi, rozpatrywane pojedynczo, są niepełne: ograniczenie diagnozy tylko do problemów pomija potencjał pacjenta, a ustalanie celów bez rzetelnej oceny wyjściowej grozi celami nierealistycznymi lub nieadekwatnymi. Z kolei skupienie wyłącznie na zasobach bez rozpoznania trudności może prowadzić do błędnego doboru interwencji. Właściwa diagnoza łączy wszystkie te elementy w spójny proces.
