W zespole wielodyscyplinarnym terapeuta zajęciowy wnosi perspektywę funkcjonowania pacjenta w codziennych aktywnościach i w środowisku. Dlatego stwierdzenie: "Terapeuta zajęciowy współpracuje z innymi członkami zespołu w planowaniu i realizacji terapii." jest prawdziwe. W praktyce oznacza to m.in. uzgadnianie celów (np. samodzielność w czynnościach dnia codziennego), dobór metod (trening czynności, adaptacje środowiskowe) oraz przekazywanie informacji o barierach i postępach.
Stwierdzenie "Terapeuta zajęciowy nie ma wpływu na proces terapii pacjenta." jest nieprawdziwe, ponieważ udział w ocenie funkcjonalnej, doborze aktywności terapeutycznych i rekomendacjach środowiskowych stanowi realny wpływ na przebieg rehabilitacji i plan opieki.
Stwierdzenie "Terapeuta zajęciowy jest jedynym członkiem zespołu, który ma kontakt z pacjentem." jest nieprawdziwe – w opiece najczęściej uczestniczy wiele osób (np. lekarz, pielęgniarka, fizjoterapeuta, psycholog). Kontakt z pacjentem jest wspólnym elementem pracy zespołowej, choć jego zakres i cel różnią się między profesjami.
Stwierdzenie "Terapeuta zajęciowy ma za zadanie tylko monitorowanie postępów pacjenta." również jest błędne. Monitorowanie efektów jest ważne, ale obejmuje je szerszy proces: diagnoza potrzeb, planowanie interwencji, prowadzenie zajęć/aktywności, edukacja pacjenta i rodziny, a także modyfikowanie planu na podstawie wyników.
Wskazówka egzaminacyjna: odpowiedzi zawierające słowa typu "jedyny", "nie ma wpływu", "tylko" często są fałszywe w pytaniach o współpracę zespołową, bo praca kliniczna opiera się na podziale ról i koordynacji działań.
