Czujniki termorezystancyjne (RTD, np. Pt100/Pt1000) mierzą temperaturę poprzez zmianę rezystancji elementu pomiarowego. W praktyce przemysłowej istotnym źródłem błędu jest rezystancja przewodów doprowadzających sygnał z czujnika do regulatora. Dlatego stosuje się różne sposoby podłączenia: 2-, 3- i 4-przewodowy.
W układzie trójprzewodowym stosuje się trzy żyły po to, aby regulator mógł w typowym przypadku częściowo kompensować wpływ rezystancji przewodów (przy założeniu zbliżonych rezystancji dwóch odcinków przewodów). Taki sposób podłączenia wymaga użycia dokładnie trzech zacisków przypisanych do wejścia RTD i opisanych w dokumentacji urządzenia jako zaciski czujnika rezystancyjnego.
Odpowiedź "1, 2, 3" jest poprawna, ponieważ zgodnie z przedstawionym fragmentem dokumentacji to właśnie te zaciski odpowiadają wejściu dla czujnika termorezystancyjnego w konfiguracji 3‑przewodowej. W praktyce oznacza to, że w torze pomiarowym regulator "spodziewa się" sygnału RTD na tych numerach, a jego algorytmy i tory wejściowe są do tego dostosowane.
Pozostałe propozycje są błędne typowo z następujących powodów:
- "14, 15, 16" oraz "12, 13, 14" mogą odnosić się do innej grupy zacisków (np. innych wejść, wyjść, zasilania lub komunikacji) albo do innego typu wejścia, więc podłączenie RTD w te miejsca skutkuje brakiem pomiaru, błędem wejścia lub nieprawidłowymi wskazaniami.
- "4, 5, 6" często bywa kolejną sekcją listwy, ale bez potwierdzenia w opisie zacisków nie można zakładać, że to wejście RTD 3‑przewodowe; w wielu regulatorach te numery są przypisane do innych funkcji lub innego kanału.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z dokumentacją najpierw znajdź nazwę typu wejścia (RTD/TC/0–10 V/4–20 mA), dopiero potem odczytaj konkretne numery zacisków. Nie wybieraj "ładnie wyglądających" kolejnych numerów bez sprawdzenia podpisów na schemacie.
