Zaciskanie tulejek na końcówkach przewodów (szczególnie wielodrutowych, linkowych) wykonuje się zaciskarką do tulejek, nazywaną też praską. Jej zadaniem jest trwałe, powtarzalne zaciśnięcie metalowej tulejki na odizolowanej żyle tak, aby druty były zebrane, nie rozchodziły się i tworzyły pewny styk w zacisku aparatu (śrubowym lub sprężynowym).
Odpowiedź "Narzędzie A" jest poprawna, jeśli na fotografii przedstawia zaciskarkę do tulejek: typowo rozpoznaje się ją po matrycach zaciskających (gniazdach o określonych rozmiarach) oraz często po mechanizmie zapadkowym, który wymusza domknięcie cyklu zacisku i pomaga utrzymać stałą jakość połączenia.
Pozostałe narzędzia bywają mylone z zaciskarką, ale pełnią inne funkcje:
- Kombinerki/szczypce uniwersalne mogą chwytać i zgniatać elementy, lecz nie dają kontrolowanego, właściwego profilu zacisku tulejki. Taki "zacisk" bywa nietrwały i może uszkadzać żyłę.
- Ściągacz izolacji służy do usuwania izolacji z przewodu; nie zaciska metalowych końcówek.
- Obcinak/nożyce do przewodów służą do cięcia, a nie do formowania tulejki na żyle.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: gdy w treści pojawia się "tulejka" i "zaciskanie", szukaj narzędzia z matrycą (częścią roboczą kształtującą zacisk), a nie narzędzia tylko do chwytania, cięcia czy zdejmowania izolacji. W praktyce monterskiej dobiera się też właściwy rozmiar tulejki i zakres zaciskarki do przekroju przewodu, aby połączenie było mechanicznie stabilne i elektrycznie pewne.
