Bigowanie to wykonanie kontrolowanej linii zgięcia w arkuszu (w tekturze falistej zwykle w okładzinach i warstwach wierzchnich), aby ułatwić późniejsze składanie bez pękania i deformacji. Nacinanie (rowkowanie) to wykonanie nacięć/rowków, które pomagają w kształtowaniu arkusza lub przygotowują go do dalszych operacji konstrukcyjnych.
Urządzenie przeznaczone do nacinania i bigowania ma typowo sekcję roboczą opartą o wałki/cylindry (elementy dociskowe i narzędziowe), ponieważ to właśnie para elementów współpracujących pozwala w sposób ciągły "wytłoczyć" linię bigu lub wykonać rowek/nacięcie na przechodzącym arkuszu. Na ilustracjach takie maszyny często wyróżniają się zestawami wałków ustawionych w linii podawania materiału oraz możliwością regulacji docisku i położenia narzędzi.
Pozostałe typowe urządzenia spotykane w przetwórstwie tektury falistej mogą wyglądać podobnie, ale pełnią inne funkcje:
- Maszyny do samego cięcia (np. gilotynowego lub nożowego) koncentrują się na oddzieleniu materiału i nie muszą tworzyć kontrolowanej linii zgięcia.
- Sztancowanie/wykrawanie wykonuje kształt wykroju i ewentualnie bigi, ale rozpoznaje się je po układzie typowym dla pracy na wykrojniku/forma–docisk, a nie po sekcji wielowałkowej do prowadzenia arkusza.
- Klejarki i składarko-sklejarki służą do łączenia elementów (klejenie, składanie), a nie do przygotowania linii bigu i nacięć; zwykle mają sekcje klejowe i prowadzące, ale bez narzędzi bigujących.
- Maszyny drukujące (np. flexograficzne) rozpoznaje się po zespołach farbowych/drukujących; ich zasadniczym celem jest nanoszenie grafiki, a nie nacinanie i bigowanie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź wskazująca maszynę, której budowa (w szczególności widoczne zespoły cylindrów/wałków roboczych) odpowiada procesom nacinania i bigowania arkuszy tektury falistej, a nie drukowi, klejeniu czy wyłącznie cięciu.
