W ciągu: mycie ultradźwiękowe → dezynfekcja termiczna → sterylizacja parowa wyrób musi spełniać wymagania wszystkich trzech etapów, a nie tylko ostatniego.
Mycie ultradźwiękowe stosuje się do wyrobów, których konstrukcja i materiał nie ulegną uszkodzeniu pod wpływem kawitacji oraz kontaktu z roztworem myjącym. Zwykle dotyczy to wyrobów wielorazowych o powierzchniach możliwych do skutecznego wypłukania i osuszenia.
Dezynfekcja termiczna wymaga, aby wyrób był termostabilny (odporny na temperaturę procesu) i aby nie posiadał elementów, które mogłyby się odkształcać, rozszczelniać lub tracić właściwości pod wpływem podgrzewania w środowisku wodnym. Dlatego odpadają wyroby wrażliwe na temperaturę lub wilgoć oraz takie, których producent nie dopuszcza do takiego cyklu.
Sterylizacja parowa (para wodna) oznacza jednocześnie wysoką temperaturę i wilgoć oraz konieczność prawidłowej penetracji pary. W praktyce wyklucza to wyroby, które nie są przeznaczone do sterylizacji parą, mają elementy wrażliwe na wilgoć lub mogą zatrzymywać wodę w sposób uniemożliwiający bezpieczne wysuszenie po cyklu.
Odpowiedź "Wyroby: 3, 4." jest prawidłowa, ponieważ wskazuje te wyroby, które (na podstawie cech widocznych na ilustracjach i typowych właściwości materiałów/konstrukcji) spełniają jednocześnie kryteria odporności na ultradźwięki, dezynfekcję termiczną oraz sterylizację parową.
Pozostałe zestawy odpowiedzi są nieprawidłowe, bo zawierają co najmniej jeden wyrób, który z definicji lub ze względu na materiał/konstrukcję może nie być dopuszczony do pełnego ciągu termiczno-parowego (np. elementy termowrażliwe, wrażliwe na wilgoć lub o ograniczeniach producenta). Na egzaminie kluczowe jest kierowanie się zasadą: zawsze decyduje przeznaczenie i instrukcja producenta, a ilustracja pomaga rozpoznać typ wyrobu i jego ograniczenia.
