Końcówka tulejkowa izolowana (tulejka z kołnierzem izolacyjnym) służy do zakończenia przewodu linkowego tak, aby żyły nie "rozsypywały się" pod zaciskiem oraz aby połączenie miało powtarzalną jakość. Prawidłowe zakończenie przewodu jest szczególnie ważne w aparatach modułowych, listwach zaciskowych oraz w szafach sterowniczych, gdzie liczy się pewny docisk, mała rezystancja styku i odporność na drgania.
Do tego zadania stosuje się zaciskarkę/praskę do tulejek. Jej cechy funkcjonalne to:
- matryca przeznaczona do tulejek (odpowiedni profil zacisku),
- dobór do przekroju przewodu (narzędzie zwykle ma oznaczenia lub regulację dla zakresu przekrojów),
- często mechanizm zapadkowy, który wymusza pełny cykl zacisku, co poprawia powtarzalność.
Odpowiedź wskazująca narzędzie do zaciskania tulejek jest poprawna, ponieważ tylko taka zaciskarka jest zaprojektowana do trwałego zaprasowania tulejki na lince bez uszkadzania żył i bez deformacji izolacji w sposób utrudniający montaż.
Pozostałe narzędzia bywają mylone z zaciskarką, ale ich zastosowanie jest inne:
- Narzędzia do zdejmowania izolacji nacinają i zdejmują powłokę z przewodu; nie wykonują kontrolowanego zaprasowania tulejki i nie zapewnią wymaganego profilu zacisku.
- Obcinaki/nożyce służą do cięcia przewodów; nie mają gniazd/matryc do zaprasowywania, więc nie zapewnią poprawnego połączenia przewód–tulejka.
- Zaciskarki do konektorów (np. do wsuwek, złączek nieizolowanych/izolowanych) mają inne matryce i inny efekt końcowy zacisku niż dla tulejek; użycie ich do tulejek może skutkować zbyt luźnym lub nieprawidłowo uformowanym zaciskiem.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy tulejek, szukaj narzędzia, którego część robocza ma wyraźne gniazda/matryce do zaprasowywania przekrojów przewodów, a nie ostrza do cięcia czy szczęki do chwytania. Zawsze analizuj, czy narzędzie faktycznie "formuje" tulejkę, a nie tylko trzyma lub tnie przewód.
