Określenie system biwalentny w instalacji grzewczej dotyczy sposobu pokrywania zapotrzebowania na ciepło przez dwa współpracujące źródła. W praktyce jest to najczęściej układ, w którym jedno źródło pracuje jako podstawowe (np. pompa ciepła), a drugie jako szczytowe lub rezerwowe (np. kocioł lub grzałka), uruchamiane przy większym zapotrzebowaniu lub gorszych warunkach pracy.
Jeżeli wykres pokazuje, że w pewnym zakresie warunków (np. temperatury zewnętrznej) pracuje jedno źródło, a po przekroczeniu pewnego punktu dołącza się drugie źródło albo zastępuje pierwsze, to jest to typowy obraz pracy układu biwalentnego. Wykresy tego typu często mają widoczny "punkt przełączenia" lub "punkt biwalentny", gdzie zmienia się udział/moc źródeł.
Odpowiedź "monowalentnym" jest niezgodna z ideą pokrywania obciążenia przez dwa źródła – monowalentność oznacza, że całe wymagane ciepło zapewnia jedno źródło w całym zakresie pracy (bez wsparcia drugiego źródła).
Odpowiedzi "zamkniętym" i "otwartym" dotyczą innej klasyfikacji instalacji (np. sposobu kontaktu z atmosferą i pracy naczynia wzbiorczego), a nie tego, czy instalacja jest mono- czy biwalentna. Z tego powodu nie wynikają bezpośrednio z wykresu współpracy źródeł ciepła i nie odpowiadają na pytanie o system pracy w sensie liczby/roli źródeł.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi nazwij najpierw, co przedstawiają osie i czy na wykresie widać jedno czy dwa źródła (dwie krzywe/obszary pracy). Dopiero potem dopasuj pojęcie: mono- (jedno) lub bi- (dwa).
