W klasyfikacji mięsa drobnego wieprzowego o przypisaniu do klasy decydują cechy technologiczne surowca: stopień otłuszczenia oraz to, czy w mięsie występują ścięgna lub elementy dyskwalifikujące (np. węzły chłonne).
Klasa III to mięso chude lub średnio tłuste, ale kluczową, rozstrzygającą cechą jest to, że jest ono ścięgniste. Taka struktura powoduje, że surowiec bywa częściej kierowany do rozdrabniania (mielenia) i wymaga właściwej obróbki, aby uzyskać pożądaną konsystencję farszu.
Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: "Chude lub średnio tłuste, ścięgniste."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Średnio tłuste, nieścięgniste." – opis pasuje do klas, w których mięso jest nieścięgniste (np. typowo klasy II), więc pomija cechę rozróżniającą klasę III.
- "Ścięgniste, z węzłami chłonnymi." – węzły chłonne są charakterystyczne dla surowca gorszej klasy (typowo klasa IV). Ich obecność nie powinna być łączona z klasą III.
- "Chude, nieścięgniste." – brak ścięgnistości znów przeczy istocie klasy III; odpowiedź opisuje raczej mięso lepszej klasy, gdzie usuwa się ścięgna.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że w klasie III słowo-klucz to "ścięgniste", natomiast węzły chłonne kojarzymy z klasą IV. To pozwala szybko odsiać mylące warianty odpowiedzi.
