Reflektometr OTDR (Optical Time Domain Reflectometer) analizuje sygnał rozpraszany wstecznie w światłowodzie w funkcji czasu, co po przeliczeniu na odległość daje tzw. reflektogram. Z takiego przebiegu można praktycznie wyznaczać parametry związane ze stratami i lokalizacją zdarzeń w torze.
- "dystansu do zdarzenia" nie da się wiarygodnie określać bez OTDR lub podobnej techniki czasowej, ponieważ to właśnie OTDR pokazuje, w jakiej odległości pojawia się refleks lub skok tłumienia (np. złącze, spaw, pęknięcie).
- "strat na złączach, zgięciach" OTDR ocenia poprzez zmianę poziomu sygnału na reflektogramie: złącza/spawy dają skok tłumienia, a makrogięcia często dają charakterystyczne dodatkowe straty (czasem zależne od długości fali).
- "tłumienności jednostkowej włókna" (np. dB/km) można wyznaczać na odcinkach o stałym nachyleniu reflektogramu, interpretując spadek poziomu sygnału wraz z odległością.
Inaczej jest z dyspersją polaryzacyjną (PMD). PMD opisuje wpływ dwójłomności i losowych zmian polaryzacji na czas propagacji składowych polaryzacyjnych, co powoduje poszerzenie impulsu i degradację transmisji na dużych przepływnościach. Tego parametru nie odczytuje się bezpośrednio z reflektogramu typowego OTDR, ponieważ nie jest on pomiarem rozkładu czasów propagacji składowych polaryzacji, tylko pomiarem zdarzeń/strat w funkcji odległości.
Typowa pułapka egzaminacyjna polega na założeniu, że skoro OTDR jest podstawowym narzędziem do "badania włókna", to mierzy również dyspersję. W praktyce do dyspersji (w tym PMD) stosuje się inne przyrządy i metody pomiarowe, a OTDR pozostaje narzędziem diagnostycznym do tłumienia, strat i lokalizacji uszkodzeń.
