Reflektometr OTDR (Optical Time Domain Reflectometer) wysyła do włókna krótkie impulsy świetlne i mierzy sygnał wracający (rozproszenie wsteczne oraz odbicia). Z zarejestrowanego śladu OTDR (moc w funkcji odległości/czasu) można wnioskować o elementach i nieciągłościach toru.
Dlaczego poprawna jest "dyspersja polaryzacyjna"?
Dyspersja polaryzacyjna (PMD) opisuje różnice czasów propagacji składowych polaryzacji i wpływa na rozmycie impulsu w transmisji. To parametr zależny od zjawisk fazowo-polaryzacyjnych w światłowodzie i zwykle wymaga metod oraz przyrządów dedykowanych do pomiarów dyspersji. Klasyczny OTDR nie wyznacza PMD bezpośrednio ze śladu rozproszenia/odbicia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Dystans do zdarzenia – to jedna z podstawowych funkcji OTDR. Czas powrotu sygnału pozwala wyznaczyć odległość do miejsca odbicia lub zmiany tłumienia.
- Straty na złączach, zgięciach – na śladzie widać zdarzenia nierelfeksyjne (skok/spadek poziomu) typowe dla spawów, złączy czy makrozgięć; OTDR umożliwia oszacowanie strat zdarzeniowych.
- Tłumienność jednostkowa włókna – nachylenie odcinka śladu (spadek poziomu w dB na jednostkę długości) pozwala wyznaczać tłumienie jednostkowe, przynajmniej w zakresie i warunkach pomiaru.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli odpowiedź dotyczy "czasu/odległości/strat w dB na zdarzeniach", najczęściej pasuje do OTDR. Jeśli dotyczy "dyspersji, polaryzacji, parametrów transmisyjnych w czasie bitu", zwykle potrzebne są inne metody niż reflektometria.
