W pytaniu chodzi o takie zabezpieczenie wierzytelności, które pozwala wierzycielowi dochodzić zaspokojenia z nieruchomości. Tę funkcję spełnia "hipoteka." – jest to ograniczone prawo rzeczowe ustanawiane na nieruchomości (albo na określonych prawach związanych z nieruchomościami), które wzmacnia pozycję wierzyciela. Jeżeli dłużnik nie spłaci długu, wierzyciel może prowadzić dochodzenie zaspokojenia z obciążonej nieruchomości w przewidzianym trybie, niezależnie od tego, kto jest jej właścicielem.
Odpowiedź "zastaw." jest błędna w tym ujęciu, ponieważ zastaw jako konstrukcja zabezpieczenia jest zasadniczo kojarzony z obciążeniem rzeczy ruchomych lub określonych praw majątkowych, a nie z nieruchomością. W praktyce administracyjno-prawnej i w nauce rozróżnia się więc typowe zabezpieczenia: na ruchomościach (zastaw) oraz na nieruchomościach (hipoteka). Mylenie tych pojęć wynika często z tego, że oba są "zabezpieczeniem wierzytelności", ale różnią się przedmiotem i mechanizmem działania.
Odpowiedzi "służebność osobista." oraz "służebność gruntowa." są niepoprawne, ponieważ służebności również należą do ograniczonych praw rzeczowych, ale ich podstawowy cel jest inny: mają umożliwiać określone korzystanie z cudzej nieruchomości (albo zaspokajać potrzeby oznaczonej osoby), a nie zabezpieczać spłatę długu. Fakt, że służebność może być ujawniana w księdze wieczystej, nie oznacza jeszcze, że jest instrumentem służącym zaspokojeniu wierzyciela z nieruchomości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się wprost "zaspokojenie z nieruchomości", najpierw sprawdź, czy wśród odpowiedzi jest hipoteka. Gdy mowa o zabezpieczeniu na ruchomościach – częściej właściwy jest zastaw. Służebności rozpoznasz po tym, że dotyczą sposobu korzystania z nieruchomości, a nie zabezpieczenia długu.
