Prawidłowa odpowiedź: dyslalia.
Dyslalia oznacza zaburzenia mowy, w których głównym problemem jest wadliwa artykulacja, czyli nieprawidłowa realizacja dźwięków mowy. Może dotyczyć jednej głoski (np. seplenienie w obrębie syczących/szumiących) albo wielu głosek jednocześnie. W praktyce opieki nad dzieckiem ważne jest, że utrwalone trudności artykulacyjne mogą wymagać obserwacji i skierowania na konsultację logopedyczną, zwłaszcza gdy nie mieszczą się już w typowych etapach rozwoju mowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Dysgrafia dotyczy trudności w opanowaniu umiejętności pisania (grafomotoryka, zapis), a nie wytwarzania głosek. To obszar funkcji szkolnych, a nie artykulacji.
- Dysfagia oznacza zaburzenia połykania. Choć dotyczy okolic jamy ustnej i gardła, nie jest to termin opisujący wady wymowy.
- Dyskalkulia to specyficzne trudności w uczeniu się matematyki/liczenia. Nie ma związku z artykulacją.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w definicji pojawia się "nieprawidłowa artykulacja głosek", szukaj pojęcia z logopedii (dyslalia). Jeśli mowa o pisaniu – dysgrafia, liczeniu – dyskalkulia, a o połykaniu – dysfagia.
