W klasycznym ujęciu choroba sieroca wiąże się z długotrwałą deprywacją emocjonalną i brakiem stabilnej, dostępnej figury opiekuna. Opisy faz podkreślają, że reakcja dziecka ma dynamikę: od silnego protestu, przez obniżenie nastroju, aż do wycofania i pozornego "przystosowania".
Odpowiedź "Krzyk, odrzucenie jakichkolwiek kontaktów, agresja." odpowiada temu, co najczęściej przypisuje się pierwszej fazie (protestowi): dziecko reaguje gwałtownie na frustrację potrzeby bliskości i bezpieczeństwa. Mogą pojawiać się wybuchy złości, pobudzenie, trudność w uspokojeniu, a także zachowania agresywne. Odrzucanie kontaktu bywa elementem złości i napięcia, a nie spokojnego dystansu.
Dystraktory wskazują na inne wzorce: "Zaprzeczanie miłości do matki, bierność, wyciszenie." jest bliższe fazom, w których dominują mechanizmy obronne i wycofanie, a nie gwałtowny protest. "Uboga mimika, regres stanu psychicznego, nastawienie lękowe." sugeruje bardziej przewlekłe następstwa deprywacji (spłycenie ekspresji, regres), typowe raczej dla późniejszego przebiegu i ogólnego pogorszenia funkcjonowania. Z kolei "Ograniczona aktywność ruchowa, męczliwość, automatyzmy ruchowe." opisuje obraz przypominający apatię, wyczerpanie i stereotypie ruchowe, które częściej kojarzy się z długotrwałym zaniedbaniem i utrwalonym wycofaniem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy pierwszej fazy, szukaj odpowiedzi z największą "energią" emocji (krzyk, złość, protest). Gdy pojawiają się apatia, uboga mimika, męczliwość lub automatyzmy, zwykle chodzi o późniejsze stadium i bardziej utrwalone skutki deprywacji.
