Ocena "najwyższej jakości pod względem wytrzymałości i twardości" opiera się głównie na gatunku drewna (a więc typowych właściwościach mechanicznych wynikających m.in. z gęstości i budowy) oraz na czynnikach pogarszających parametry, takich jak wilgotność i wady (np. sęki).
Odpowiedź "Dąb" jest właściwa, bo dąb jako gatunek liściasty jest powszechnie uznawany za materiał o wysokiej twardości i dobrych parametrach wytrzymałościowych w porównaniu z wieloma gatunkami iglastymi (np. sosną) oraz częścią gatunków liściastych o niższej twardości (np. brzozą). W tabeli dodatkowo podano wilgotność 12% oraz sęki małe i rozproszone, co zwykle jest korzystne: mniejsza wilgotność częściej oznacza stabilniejsze i "pewniejsze" zachowanie w eksploatacji, a małe, rozproszone sęki mniej osłabiają przekrój niż duże, skupione.
Odpowiedź "Sosna" jest nieprawidłowa, ponieważ w zestawieniu ma najwyższą wilgotność (20%) i duże, skupione sęki. Taki układ wad może wyraźnie obniżać nośność elementu i zwiększać ryzyko pęknięć w strefach koncentracji naprężeń.
Odpowiedź "Brzoza" jest nieprawidłowa, bo choć jest to drewno liściaste, w tej tabeli ma wyższą wilgotność niż dąb (15%) oraz sęki "małe, skupione". Skupienie sęków może lokalnie osłabiać element bardziej niż ich rozproszenie, a w porównaniu z dębem brzoza jest zwykle postrzegana jako mniej "twarda/wytrzymała" w zastosowaniach wymagających wysokiej odporności na obciążenia i zużycie.
Odpowiedź "Wszystkie gatunki mają podobną jakość" jest nieprawidłowa, ponieważ gatunek, wilgotność i charakter sęków realnie różnicują własności mechaniczne. W praktyce do precyzyjnego porównania stosuje się jeszcze klasy sortownicze/wytrzymałościowe, ale nawet na poziomie ogólnym różnice między tymi trzema wariantami są istotne.
