Przy wyborze składników pasz w gospodarstwie nadrzędnym kryterium powinna być wartość odżywcza (pokarmowa), czyli to, jakie składniki i w jakiej ilości wnosi dany surowiec do dawki: energię, białko, włókno, makro- i mikroelementy oraz witaminy. To właśnie od tego zależy, czy pasza będzie zbilansowana względem potrzeb zwierząt (gatunek, wiek, masa ciała, poziom produkcji, faza cyklu). W praktyce żywieniowej błędny dobór pod kątem wartości pokarmowej najszybciej skutkuje spadkiem produkcyjności, pogorszeniem wykorzystania paszy i problemami zdrowotnymi.
Odpowiedź "Koszt składników" bywa bardzo istotna ekonomicznie, ale sama niska cena nie gwarantuje pokrycia potrzeb pokarmowych. Tani komponent może wymagać drogich uzupełnień lub prowadzić do strat pośrednich (gorsze przyrosty/mleczność), co finalnie podnosi koszt produkcji.
Odpowiedź "Dostępność składników" dotyczy logistyki i ciągłości żywienia. Nawet łatwo dostępny surowiec nie powinien być podstawą receptury, jeśli ma niewłaściwe parametry żywieniowe lub nie pozwala na zbilansowanie dawki.
Odpowiedź "Popularność składników" jest najsłabszym kryterium: fakt, że coś jest często używane, nie oznacza, że będzie najlepsze w konkretnym gospodarstwie, dla danego stada i celu produkcyjnego. Popularność może wynikać z tradycji lub marketingu, a nie z dopasowania do potrzeb pokarmowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniach o żywienie pojawiają się kryteria ekonomiczne i organizacyjne, zwykle są one drugorzędne wobec kryteriów żywieniowych (pokrycie zapotrzebowania, bilans dawki, jakość surowca).
