Składowanie blokowe (sztaplowe, w blokach) polega na ustawianiu jednostek ładunkowych jedna przy drugiej oraz często jedna na drugiej (jeśli towar i opakowanie na to pozwalają), bez zapewniania korytarza do każdego miejsca składowania. Z punktu widzenia organizacji przestrzeni jego kluczową konsekwencją jest to, że potrzeba mniej dróg transportowych (korytarzy roboczych), a więc większa część hali może być zajęta przez towar.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: wysoki poziom wykorzystania powierzchni magazynu – to typowa zaleta składowania blokowego, szczególnie przy towarach jednorodnych, składowanych w większych partiach (np. palety z tym samym asortymentem).
- "Duża liczba dróg transportowych" – to nie jest zaleta składowania blokowego. Duża liczba korytarzy zwiększa dostępność, ale zmniejsza wykorzystanie powierzchni składowej. W bloku dąży się raczej do ograniczenia korytarzy.
- "Łatwość obrotu zapasem według FIFO" – FIFO wymaga możliwości wydawania najstarszej partii bez blokowania jej przez nowsze jednostki. W składowaniu blokowym często występuje dostęp pośredni (towar z przodu zasłania towar z tyłu), co sprzyja raczej LIFO lub wymusza dodatkowe przestawienia. FIFO łatwiej realizuje się w systemach z bezpośrednim dostępem (np. regały, przepływowe rozwiązania).
- "Możliwość bezpośredniego dostępu do każdej jednostki ładunkowej" – bezpośredni dostęp jest charakterystyczny dla składowania regałowego z korytarzami. W bloku dostęp do każdej jednostki z osobna zwykle nie jest możliwy bez odsunięcia innych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "wysokie wykorzystanie powierzchni/kubatury" – to częsta zaleta metod zagęszczających składowanie (blok, wąskie korytarze). Natomiast "bezpośredni dostęp" i "łatwe FIFO" kojarz przede wszystkim z rozwiązaniami zapewniającymi selektywność składowania.
