Obróbka wykańczająca (finishing) ma na celu uzyskanie wymaganej dokładności oraz jakości powierzchni (m.in. niskiej chropowatości). Dobór parametrów skrawania różni się więc od obróbki zgrubnej, gdzie priorytetem jest wydajność i duży ubytek materiału.
Dlaczego poprawne jest zestawienie "vc↑, ap↓, f↓"?
- Posuw f w dół – mniejszy posuw zwykle zmniejsza wysokość nierówności po obróbce, bo ślad ostrza na powierzchni jest "gęstszy" i płytszy. To bezpośrednio wspiera wymagania wykańczania.
- Głębokość skrawania ap w dół – mniejsza głębokość ogranicza siły skrawania i ryzyko drgań, co pomaga utrzymać wymiar i poprawia wygląd/strukturę powierzchni.
- Prędkość skrawania vc w górę – przy wykańczaniu często stosuje się wyższą prędkość, aby poprawić warunki skrawania i jakość powierzchni (przy zachowaniu możliwości narzędzia i materiału).
Dlaczego pozostałe kombinacje są niekorzystne dla wykańczania?
- Warianty z ap↑ zwiększają obciążenie procesu, co sprzyja odkształceniom, drganiom i pogorszeniu dokładności.
- Warianty z f↑ pogarszają chropowatość i mogą pozostawiać wyraźniejsze ślady narzędzia, co jest sprzeczne z celem wykańczania.
- Warianty z vc↓ mogą obniżać jakość skrawania w operacji nastawionej na jakość, o ile nie ma szczególnych ograniczeń technologicznych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy wykańczania, szukaj odpowiedzi, w której posuw i głębokość skrawania maleją. To najczęściej najszybciej odróżnia finishing od zgrubnego usuwania naddatku.
