W obwodzie z dwoma rezystorami połączonymi szeregowo przez każdy element płynie ten sam prąd, a spadki napięcia na elementach się dodają. Z tego wynika podstawowa reguła: opór zastępczy połączenia szeregowego jest sumą oporów.
Dane: R1 = 4 Ω, R2 = 6 Ω.
Obliczenie oporu całkowitego (zastępczego):
R = R1 + R2 = 4 Ω + 6 Ω = 10 Ω.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "2,4 Ω" – taki wynik może się pojawić przy błędnym mieszaniu działań (np. iloczyn i suma) albo przy intuicyjnym "zmniejszaniu" oporu, co jest typowe dla mylenia szeregu z równoległym. W szeregu opór zawsze rośnie względem największego z oporów składowych, więc nie może wyjść mniej niż 6 Ω.
- "1 Ω" – to wynik skrajnie zaniżony; sugeruje błędne przekonanie, że dodanie elementu "ułatwia przepływ prądu". W połączeniu szeregowym jest odwrotnie: dokładany rezystor zwiększa opór.
- "5 Ω" – to typowa pułapka "średniej": (4 + 6)/2 = 5. Średnia nie ma tu uzasadnienia fizycznego, bo opór zastępczy w szeregu nie jest uśrednianiem, tylko sumowaniem.
W praktyce motoryzacyjnej ta zasada pomaga ocenić, czy w obwodzie nie pojawiła się dodatkowa rezystancja w szeregu (np. zaśniedziałe złącze), która zwiększa opór całkowity i może powodować spadki napięcia oraz błędy pracy odbiornika.
