Schemat technologiczny (w praktyce także: karta technologiczna lub opis procesu) ma pokazać jak wyrób poligraficzny zostanie wykonany: jakie materiały zostaną użyte, jakie parametry przyjmie druk oraz jakie operacje wykończeniowe trzeba wykonać. To dokument służący przede wszystkim do zaplanowania i realizacji produkcji.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Koszt produkcji". Koszt nie jest elementem technologii wykonania jako takiej, tylko elementem kalkulacji (wyceny zlecenia, marży, narzutów, roboczogodzin, zużycia materiałów). Wycena może korzystać z danych technologicznych, ale nie jest tożsama ze schematem procesu.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi składnikami schematu technologicznego:
- "Rodzaj i gramatura papieru" – podłoże wpływa na wygląd druku, ustawienia urządzenia, dobór profilu/parametrów oraz na obróbkę (np. łamliwość na bigu, sztywność przy składaniu).
- "Liczba kolorów do druku" – określa sposób realizacji (np. kolor vs. mono), wpływa na przygotowanie plików, kontrolę barwy i organizację produkcji.
- "Sposób składania i cięcia" – to kluczowe operacje introligatorskie; bez nich nie da się poprawnie zaplanować formatu po użytkach, spadów, znaczników oraz kolejności prac po druku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli element odpowiada na pytanie "co robimy na kolejnych etapach i na jakich parametrach?", pasuje do schematu technologicznego. Jeśli odpowiada na pytanie "ile to kosztuje i jak policzyć cenę?", to jest to część kalkulacji, nie technologii.
