W analizie mieszanin kluczowe jest zastosowanie metody rozdzielczej, czyli takiej, która umożliwia fizyczne/separacyjne "oddzielenie" składników przed ich identyfikacją i oznaczeniem. Chromatografia cieczowa (HPLC) realizuje ten cel, ponieważ próbka jest wprowadzana do układu, a składniki rozdzielają się w kolumnie na skutek różnic oddziaływań z fazą stacjonarną i fazą ruchomą. Detektor rejestruje sygnał w funkcji czasu, co pozwala uzyskać informację jakościową (np. czas retencji) i ilościową (np. pole powierzchni piku po kalibracji).
Odpowiedź "Pomiar pH" jest typowym pomiarem właściwości fizykochemicznej roztworu. Wynik pH opisuje ogólną kwasowość/zasadowość próbki (lub jej ekstraktu), ale nie rozdziela składników ani nie pozwala przypisać udziałów poszczególnych substancji w mieszaninie.
Odpowiedź "Pomiar temperatury topnienia" ma sens głównie dla substancji względnie czystych. Dla mieszanin temperatura topnienia często jest obniżona i rozmyta, przez co nie daje informacji o rozdzielonych komponentach i nie pozwala na ich analizę w sposób selektywny.
Odpowiedź "Pomiar przewodnictwa elektrycznego" wskazuje zdolność próbki do przewodzenia prądu (związaną m.in. z obecnością jonów), ale jest to również parametr globalny. Nie rozdziela składników i nie identyfikuje pojedynczych związków w mieszaninie.
W praktyce laboratoryjnej, gdy celem jest jednocześnie rozdzielenie i analiza składników surowca, wybiera się techniki takie jak HPLC (lub inne chromatografie), a metody typu pH/przewodnictwo traktuje się jako pomiary uzupełniające, kontrolne lub przesiewowe.
