W zadaniu kluczowe jest porównanie poziomów trudności przypisanych do czterech aktywności, a następnie sformułowanie wniosku, który jest zgodny z całą tabelą.
Skoro "chodzenie na krótkie dystanse" ma poziom średni, oznacza to trudność w zakresie mobilności, ale nie całkowitą niemożność. "Podnoszenie przedmiotów" ma poziom wysoki, więc jest to obszar najbardziej wymagający i potencjalnie ryzykowny (np. przeciążenie, utrata równowagi), który w terapii zajęciowej często wymaga modyfikacji zadania, nauki technik kompensacyjnych lub doboru pomocy.
Jednocześnie "siedzenie przez dłuższy czas" oraz "używanie komputera" mają poziom niski. To znaczy, że pacjent może wykonywać zadania w pozycji siedzącej i czynności wymagające sprawności manualno-poznawczej przy minimalnych trudnościach. Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że mimo problemów z mobilnością pacjent jest w stanie siedzieć dłużej i używać komputera.
Pozostałe odpowiedzi są niezgodne z danymi z tabeli:
- Stwierdzenie, że "wszystkie aktywności są trudne", jest błędem uogólnienia, bo w tabeli występują aktywności o niskiej trudności.
- Teza, że pacjent "bez problemu chodzi", przeczy wpisowi "średni" (to nie jest brak trudności). Dodatkowo rekomendacja "unikać podnoszenia" może być zbyt kategoryczna: zwykle dąży się do bezpiecznej modyfikacji i treningu, a nie całkowitej rezygnacji.
- Zakaz "żadnej aktywności fizycznej" jest skrajny i nie wynika z tabeli; w praktyce częściej stosuje się stopniowanie obciążeń i dobór bezpiecznych form ruchu.
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić, czy wybrana odpowiedź uwzględnia wszystkie wiersze tabeli, a nie tylko ten najbardziej problematyczny.
