Tlenek miedzi(I) Cu2O (tzw. tlenek miedziawy) jest związkiem, w którym miedź występuje na I stopniu utlenienia. W zadaniach laboratoryjnych rozpoznanie produktu opiera się na tym, czy procedura prowadzi do powstania formy Cu(I) (zwykle wymaga warunków redukujących lub przemiany z Cu(II) do Cu(I)) oraz czy końcowym produktem jest tlenek, a nie wodorotlenek lub sól.
Odpowiedź "Cu2O" pasuje do procedury, w której produktem ma być tlenek miedzi(I). Z kolei "CuO" to tlenek miedzi(II) – poprawny tylko wtedy, gdy w procedurze utrzymywane są warunki utleniające i końcowo otrzymuje się tlenek miedzi na II stopniu utlenienia. "Cu(OH)2" jest wodorotlenkiem miedzi(II), typowo powstającym przy strącaniu jonów Cu2+ zasadą; nie jest to tlenek i zwykle wymagałby innego zakończenia procedury (bez etapu prowadzącego do tlenku). "Na2SO4" (siarczan(VI) sodu) jest solą sodu i siarczanową; wybór tej odpowiedzi oznaczałby, że procedura dotyczyła otrzymywania soli sodu, co nie jest typowym produktem reakcji ukierunkowanych na związki miedzi w analizie nieorganicznej.
W praktyce egzaminacyjnej warto sprawdzać w opisie procedury: (1) jakie jony/odczynniki są punktem wyjścia, (2) czy zachodzi redukcja/utlenianie, (3) czy końcowy produkt to tlenek czy wodorotlenek. To pozwala odróżnić Cu2O od CuO i Cu(OH)2 bez zgadywania.
