Odpowiedź "Shelforda." jest właściwa, gdy schemat przedstawia typową krzywą tolerancji: zależność kondycji/rozwoju/liczebności organizmu od natężenia jednego czynnika środowiskowego (np. temperatury, pH, zasolenia). Prawo tolerancji Shelforda mówi, że dla każdego czynnika istnieje:
- minimum – dolna granica tolerancji,
- optimum – zakres najlepszych warunków, gdzie organizm funkcjonuje najsprawniej,
- maksimum – górna granica tolerancji.
Po przekroczeniu minimum lub maksimum następuje spadek przeżywalności, a w skrajnych warunkach brak możliwości bytowania. W praktyce ochrony środowiska pomaga to wyjaśniać zmiany składu gatunkowego i dobierać organizmy wskaźnikowe: gatunki wrażliwe mają wąski zakres tolerancji, a gatunki odporne – szerszy.
Odpowiedź "Liebiga." jest niepoprawna, jeśli schemat pokazuje całe spektrum (minimum–optimum–maksimum), ponieważ prawo minimum Liebiga koncentruje się na tym, że wzrost/produkcja jest ograniczana przez najbardziej deficytowy czynnik (czynnik limitujący), a nie opisuje pełnego "okna" tolerancji po obu stronach optimum.
Odpowiedź "Mendla." jest błędna, bo prawa Mendla dotyczą dziedziczenia cech i krzyżówek genetycznych, a nie zależności ekologicznych od czynników środowiska.
Odpowiedź "Linneusza." jest błędna, ponieważ Linneusz kojarzony jest przede wszystkim z systematyką organizmów i nazewnictwem binominalnym; nie jest to prawo opisujące tolerancję ekologiczno-środowiskową.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na rysunku widać "dzwonowaty" przebieg z wyraźnym optimum oraz dwiema granicami (dolną i górną), najczęściej chodzi o Shelforda; gdy akcent jest na jednym "najmniejszym" zasobie ograniczającym wzrost, częściej pasuje Liebig.
