Na mapie zasadniczej występują różne rodzaje opisów liczbowych i skrótów, które pełnią odmienne funkcje. W praktyce geodezyjnej kluczowe jest rozróżnienie, czy liczba opisuje cechę pomiarową (np. wysokość), czy jest identyfikatorem (np. numer działki lub numer punktu osnowy).
Zapis "247,7″" w kontekście mapy zasadniczej należy interpretować jako opis wysokościowy punktu, czyli wysokość (rzędną) przypisaną do konkretnego punktu terenowego (pikiety/punktu wysokościowego). Taki zapis pojawia się przy punktach, dla których istotna jest informacja o wysokości, np. w pracach sytuacyjno-wysokościowych, przy analizie ukształtowania terenu lub w zadaniach realizacyjnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Numer osnowy – punkty osnowy geodezyjnej mają swoje identyfikatory/numery, ale ich zapis na mapach i w bazach danych ma inną konwencję niż sama wartość wysokości z częścią dziesiętną. Sama liczba w formacie z przecinkiem nie przesądza o identyfikatorze.
- Punkt adresowy – punkt adresowy odnosi się do informacji adresowej (np. numer porządkowy), a nie do wartości wysokości. Opisy adresowe są prezentowane w sposób powiązany z adresowaniem, a nie jako rzędna wysokościowa.
- Numer działki – numer działki ewidencyjnej to identyfikator obiektu ewidencyjnego i zwykle nie jest prezentowany jako pojedyncza wartość z częścią dziesiętną przypisana do punktu. Jest to informacja ewidencyjna, a nie pomiarowa.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz liczbę z częścią dziesiętną umieszczoną przy punkcie i odnoszącą się do treści wysokościowej, w pierwszej kolejności rozważ, czy jest to wysokość (rzędna). Identyfikatory (działek, punktów osnowy, adresów) mają zwykle inne reguły zapisu i są powiązane z obiektami o charakterze ewidencyjnym.
