Pojęcie zasobu składnicy akt wiąże się z tym, jaką dokumentację wytwarza jednostka. Składnicę akt organizuje się w podmiotach, które wytwarzają wyłącznie dokumentację niearchiwalną, czyli kategorię B. Taka dokumentacja ma znaczenie czasowe i po upływie okresów przechowywania może podlegać brakowaniu.
Odpowiedź "tylko dokumentacja niearchiwalna (kat. B)" jest poprawna, bo oddaje definicyjną cechę składnicy: nie jest ona przeznaczona do gromadzenia materiałów archiwalnych kategorii A wytwarzanych przez własną jednostkę.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "tylko materiały archiwalne (kat. A)" błędnie przypisuje składnicy funkcję gromadzenia dokumentów przechowywanych wieczyście. To cecha archiwum zakładowego i systemu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych.
- "zasób historyczny (kat. A) i dokumentacja niearchiwalna (kat. B)" miesza potoczne skojarzenie "historyczności" z kategorią A i sugeruje, że składnica ma oba rodzaje dokumentacji. To typowe pomylenie składnicy z archiwum zakładowym.
- "materiały archiwalne (kat. A) i dokumentacja niearchiwalna (kat. B)" opisuje zasób charakterystyczny dla archiwum zakładowego, które obsługuje podmioty wytwarzające materiały archiwalne i porządkuje zarówno A, jak i B.
W praktyce zawodowej technika archiwisty to rozróżnienie wpływa na organizację komórki archiwalnej, zasady przechowywania, plan brakowania i poprawne prowadzenie ewidencji. Najczęstszy błąd to założenie, że "każde archiwum" ma kategorię A, podczas gdy składnica akt dotyczy wyłącznie kategorii B.