Karta tytułowa bibliografii pełni rolę reprezentacyjną i informacyjną: ma od razu komunikować, co to za dokument, oraz ułatwiać jego identyfikację. Z tego powodu w praktyce składu stosuje się hierarchię typograficzną (różne stopnie pisma dla elementów o różnej wadze). Tekst zasadniczy bibliografii jest zwykle składany mniejszym stopniem (często około 12 pkt), natomiast tytuł na karcie tytułowej powinien być zauważalnie większy.
Odpowiedź "24 punktów" pasuje do roli tytułu głównego: zapewnia dobrą czytelność z dystansu, podkreśla rangę dokumentu i pomaga odróżnić kartę tytułową od kolejnych stron z treścią. W wielu opracowaniach informacyjnych przyjmuje się, że elementy wiodące (strona/karta tytułowa) mają większy stopień, często w przedziale około 18–24 pkt, zależnie od formatu i kroju pisma.
- "8 punktów" jest typowe raczej dla drobnego druku, przypisów lub elementów pomocniczych. Na karcie tytułowej taki stopień obniża czytelność i sprawia wrażenie "ściśniętej" kompozycji.
- "12 punktów" jest często standardem dla tekstu głównego. Na karcie tytułowej może wyglądać jak zwykły akapit, przez co tytuł traci wyróżnienie i nie spełnia funkcji ekspozycyjnej.
- "16 punktów" bywa stosowane dla śródtytułów lub nagłówków rozdziałów, ale na karcie tytułowej może być nadal zbyt małe, jeśli ma pełnić rolę tytułu głównego całej bibliografii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy karty tytułowej, myśl o najważniejszym komunikacie na stronie i dobierz stopień pisma tak, aby był wyraźnie większy niż tekst zasadniczy. Unikaj automatycznego wybierania "12 pkt" tylko dlatego, że to najczęstsza wartość w treści dokumentu.
