Dobór technik masażu powinien wynikać ze stanu funkcjonalnego tkanek i celu zabiegu. Jeżeli pacjent ma wzmożone napięcie mięśniowe (hipertonię), priorytetem jest zwykle działanie rozluźniające i zmniejszające tonus.
Odpowiedź "zwiększenie napięcia mięśniowego." jest poprawna, ponieważ techniki o charakterze pobudzającym (stosowane energiczniej, z większą intensywnością bodźca) mogą:
- zwiększać pobudzenie układu nerwowo-mięśniowego,
- nasilać odruchową odpowiedź obronną na silny bodziec,
- powodować wzrost tonusu zamiast jego redukcji.
Dlatego u osoby, u której napięcie już jest podwyższone, dodatkowe pobudzanie może pogorszyć stan kliniczny (większa sztywność, większy dyskomfort, trudniejsze rozluźnienie mięśnia).
Odpowiedź "normalizację napięcia mięśniowego." jest nieprawidłowa, bo normalizacja nie jest typowym bezpośrednim skutkiem technik pobudzających u pacjenta z hipertonią; w praktyce należy raczej dobierać techniki uspokajające/rozluźniające, aby dążyć do obniżenia tonusu.
Odpowiedź "obniżenie napięcia mięśniowego." jest nieprawidłowa, ponieważ opisuje efekt oczekiwany raczej po technikach działających uspokajająco lub rozluźniająco, a nie po pobudzających, które mogą działać w kierunku przeciwnym.
Odpowiedź "zanik napięcia mięśniowego." jest nieprawidłowa, bo zanik tonusu nie jest realistycznym, typowym skutkiem pojedynczego zastosowania technik masażu; taki skutek wiązałby się z patologią układu nerwowego lub długotrwałymi procesami, a nie standardową reakcją na masaż.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór technik zawsze porównaj stan wyjściowy (np. wzmożone napięcie) z kierunkiem działania (pobudzające vs rozluźniające). To pozwala uniknąć odpowiedzi "życzeniowych".
